Nowa powłoka na stali utrzyma się tylko tak długo, jak na to pozwala powierzchnia pod nią. W przypadku konstrukcji morskich, statków i obiektów portowych największym niewidzialnym wrogiem jest sól: chlorki i siarczany, które osadzają się w śladach rdzy i nadal działają pod świeżą warstwą farby. W niniejszym artykule przedstawiono, w jaki sposób mierzy się zawartość soli, jakie wartości graniczne są powszechnie stosowane oraz jak niezawodnie przygotować powierzchnię przed nałożeniem powłoki.
Dlaczego sól znajdująca się pod powłoką stanowi problem
Zardzewiała stal nie jest gładka. W zagłębieniach śladów rdzy osadzają się kryształy chlorków i siarczanów, których nie widać gołym okiem. W przypadku nałożenia powłoki sole te przyciągają wilgoć przez powłokę. Powstają pęcherze (pęcherzyki osmotyczne), a pod powłoką ponownie rozpoczyna się korozja. W rezultacie: powłoka często ulega uszkodzeniu na długo przed upływem przewidywanego okresu ochrony, a naprawa na morzu lub w doku jest szczególnie kosztowna.
W jaki sposób mierzy się zawartość soli?
W praktyce okazało się, że Test Bresle’a zastosowano. Samoprzylepną komórkę pomiarową (Bresle-Patch) przykleja się do powierzchni stali i napełnia niewielką, dokładnie odmierzoną ilością wody destylowanej. Woda wypłukuje sole z powierzchni. Metodę tę opisano w ISO 8502-6 opisano.
Następnie mierzy się przewodność roztworu (ISO 8502-9) i przeliczana na gęstość powierzchniową, podawaną zazwyczaj w mg/m² jako chlorek sodu. Pomiar przewodności obejmuje łącznie wszystkie sole rozpuszczalne w wodzie; nie rozróżnia on chlorków od siarczanów.
Jakie wartości graniczne obowiązują?
Nie istnieje jednolita wartość graniczna określona przepisami. Decydujące znaczenie ma Specyfikacja projektu, czyli wytyczne producenta powłoki, zleceniodawcy lub przepisów, do których odnosi się umowa. Dwa często przytaczane przykłady:
- NORSOK M-501 (Instalacje morskie, Norwegia) podaje 20 mg/m² NaCl jako dopuszczalną zawartość soli resztkowej.
- IMO PSPC (Zbiorniki balastowe statków) dopuszczają maksymalnie 50 mg/m² NaCl.
Dlatego przed rozpoczęciem należy sprawdzić, jaka wartość obowiązuje w Państwa projekcie oraz kto dokonuje pomiaru – zazwyczaj jest to rzeczoznawca ds. ochrony antykorozyjnej lub inspektor.
Dlaczego sama woda często nie wystarcza
Płukanie pod wysokim ciśnieniem słodką wodą usuwa luźne sole z powierzchni. Jednak sama woda często nie dociera w pełni do kryształów znajdujących się w śladach po rdzy. Również piaskowanie nie zawsze rozwiązuje ten problem: powoduje ono zszorstkowanie powierzchni i usuwa rdzę, ale może również wtłoczyć resztki soli w nową powierzchnię. Dlatego często stosuje się połączenie obu metod: piaskowanie w celu mechanicznego przygotowania powierzchni oraz Środek do usuwania osadu solnego dla pozostałych soli.
Tak wygląda proces usuwania soli w praktyce
- Pomiar zawartości soli: Należy określić wartość wyjściową za pomocą testu Bresle’a.
- Wstępne czyszczenie: Należy usunąć tłuszcz, olej i luźną rdzę.
- Zbieranie i przechowywanie: Należy osłonić ten element w taki sposób, aby woda płucząca była w całości wychwytywana. Na morzu jest to zazwyczaj obowiązkowe.
- Nałożenie środka do usuwania soli: za pomocą lancy natryskowej, opryskiwacza niskociśnieniowego lub lancy pianowej.
- Pozwól, aby środek zadziałał: Od 15 do 30 minut, w zależności od produktu i stopnia zabrudzenia.
- Płukanie: z wykorzystaniem wody destylowanej lub całkowicie odsolonej oraz pod wysokim ciśnieniem.
- Pomiar końcowy: Należy powtórzyć test Bresle’a; w razie potrzeby należy przeprowadzić drugą serię.
- Powlekanie: jak najszybciej po usunięciu i wyschnięciu, zanim utworzą się nowe warstwy soli.
Z praktyki
W przypadku powlekania monopali przeznaczonych do morskiej farmy wiatrowej dopuszczalna zawartość resztkowa soli wynosiła 20 mg/m² NaCl, mierzona zgodnie z normami ISO 8502-6 i ISO 8502-9. Mimo że była to nowa stal, a pale zostały jak zwykle umyte wodą destylowaną pod wysokim ciśnieniem, nie udało się osiągnąć tej wartości. Inspektor obecny na miejscu znał urządzenie Salt Remover z poprzedniego projektu i zalecił jego zastosowanie – opinia ze strony działu produkcji była pozytywna. Przykład ten pokazuje, że nawet przy braku widocznej korozji warto przeprowadzić pomiar, a sama woda nie zawsze wystarcza.
Co ma znaczenie
- Należy używać wyłącznie wody destylowanej lub całkowicie odsolonej. Woda z sieci wodociągowej lub woda użytkowa sama w sobie zawiera chlorki i zafałszowuje wynik.
- Należy sprawdzić kompatybilność materiałów. Wiele środków do usuwania soli ma kwaśne pH. Należy zatem zabezpieczyć powierzchnie aluminiowe, ocynkowane oraz uszczelki lub najpierw przetestować środek w miejscu próbnym.
- Należy zebrać wodę popłuczkową i usunąć ją zgodnie z przepisami. Na morzu obowiązują dodatkowo zasady ustalone przez operatora i władze portowe.
- Proszę udokumentować wynik. W protokole z badań należy uwzględnić wartości pomiarowe przed i po.
Środek do usuwania soli przeznaczony dla obiektów morskich, stoczni i portów
Ten Power Eco – środek do usuwania osadów metalowo-solnych Produkt firmy Eco-Nova to środek do usuwania soli na bazie wody, przeznaczony właśnie do tego etapu prac. W zależności od projektu dostarczamy go w postaci gotowej do użycia lub jako koncentrat do rozcieńczenia na miejscu. Na życzenie udostępniamy próbkę do przetestowania na powierzchni próbnej – dzięki temu na podstawie wartości w skali Bresle’a będą Państwo mogli sprawdzić, jak środek Salt Remover sprawdza się na Państwa elemencie konstrukcyjnym. Więcej informacji na ten temat znajdą Państwo na naszej stronie Platformy morskie i stocznie.